Модар – Манбаи меҳру муҳаббат
Модар… ин калимаи кӯтоҳ, вале пур аз маънӣ ва эҳсос аст. Дар он тамоми меҳрубонӣ, фидокорӣ ва муҳаббати беинтиҳои инсон ниҳон аст. Ҳар боре ки инсон ин калимаро ба забон меорад, дилаш аз гармӣ ва шодӣ пур мешавад. Зеро модар — аввалин устоди зиндагӣ, муҳофиз ва роҳнамои мост.
Модари ман зани оддӣ буд, вале дили бузург ва меҳри беинтиҳо дошт. Ӯ ҳамеша субҳи барвақт аз хоб мехест, то барои аҳли хонадон ғизо тайёр кунад, хонаҳоро рӯбучин кунад ва ба кори саҳро равад. Ҳарчанд умри ӯ пур аз душвориҳо буд, рӯҳияшро ҳеҷ гоҳ аз даст намедод. Ҳар як кори ӯ аз муҳаббат сарчашма мегирифт.
Ҳангоме ки ман кӯдак будам, модарам ҳамеша маро дар оғӯш мегирифт, ба пешонам бӯса мезад ва мегуфт: «Фарзанди азизам, хуб бихон, одам шав, бо меҳнат зиндагиро зебо кун». Ман он вақт маънии ин суханҳоро пурра намефаҳмидам, аммо имрӯз мефаҳмам, ки дар ҳар як калимаи ӯ ҳакимият ва муҳаббати беандоза пинҳон буд.
Модар сабуртарин мавҷуд дар ҷаҳон аст. Ӯ тамоми ранҷу машаққатро танҳо барои шодии фарзандаш таҳаммул мекунад. Ҳатто вақте ки дилгир ё бемор аст, онро нишон намедиҳад, то фарзандаш ғамгин нашавад. Чандин шаб модарам бе хоб монд, вақте ки ман бемор будам. Ӯ болои сарам менишаст, дуо мехонд ва бо чашмони пур аз муҳаббат ба ман менигарист. Он шабҳо ҳеҷ гоҳ аз ёдам намераванд.
Солҳо гузаштанд. Ман ба мактаб рафтам, баъдан ба донишгоҳ. Модарам ҳамеша маро бо дуо ва ашки шодӣ гусел мекард. Вақте ки аз хона мерафтам, мегуфт: «Фарзанди ман, ҳар ҷо бошӣ, Худо ҳамроҳи ту бошад». Ин суханҳо барои ман беҳтарин муҳофиз буданд. Дар ҳама ҷо эҳсос мекардам, ки дуои модарам маро иҳота мекунад.
Дар зиндагӣ ҳар инсон сахтиҳоро аз сар мегузаронад. Аммо вақте модар дар паҳлуят бошад, ҳар мушкил осон мегардад. Модарам ҳамеша мегуфт: «Дар зиндагӣ набояд аз душворӣ тарсид. Душворӣ инсонро қавӣ мекунад». Ман ин суханро ҳамчун шиор пазируфтам. Ҳар вақте ки ноумед мешавам, суханҳои модарамро ба ёд меорам ва нерӯ мегирам.
Рӯзи идҳо ва ҷашнҳо барои ман бе модар маънӣ надоштанд. Ӯ бо дасти худ ғизоҳои лазиз тайёр мекард, хона пур аз бӯйи нон ва муҳаббат мешуд. Ҳатто вақте ки хаста буд, бо чеҳраи хандон моро пешвоз мегирифт. Модари ман ҳеҷ гоҳ худашро пеш намегузошт — ҳамеша пеш аз ҳама ба дигарон меандешид.
Модари ҳақиқӣ он касест, ки на танҳо ба фарзанди худ, балки ба тамоми инсонҳо муҳаббат дорад. Ӯ меҳрубонӣ ва раҳмро ба дилҳои дигарон меандозад. Ман бисёр бор дидаам, ки модарам ба ҳамсоягони пир ё кӯдакони ятим кӯмак мекард. Вақте аз ӯ мепурсидам: «Модарҷон, чаро ин қадар кӯмак мекунӣ?» — ӯ мегуфт: «Фарзанд, некӣ кардан дили инсонро ором мекунад. Ҳеҷ гоҳ аз додан наҳарос».
Солҳо гузаштанд. Ман аз деҳа ба шаҳр кӯчидам. Модарам танҳо монд, вале ҳеҷ гоҳ шикоят накард. Ҳар боре ки ба хона занг мезадам, бо овози ором мегуфт: «Ман хубам, фарзанди ман. Танҳо туро ёд мекунам». Аммо ман медонистам, ки ӯ маро сахт пазмон шудааст.
Боре дар зимистон ба хона рафтам. Ӯ маро бо чашмони пур аз шодӣ пешвоз гирифт. Дастҳояш сард, вале оғӯшаш гарму ширин буд. «Модарам, чаро ин қадар заҳмат мекашӣ?» — пурсидам. Ӯ бо табассум ҷавоб дод: «То вақте ки нафас мекашам, барои фарзандонам заҳмат мекашам. Зиндагӣ бе меҳнат ширин нест».
Модарам мисли шамъ буд: худ месӯхт, то мо равшан бошем. Ӯ тамоми умр барои дигарон зиндагӣ кард, вале ҳаргиз аз касе чизе талаб накард. Вақте ки бемор шуд, ҳамоно лабханд аз рӯяш дур намешуд. Ӯ ҳатто дар бистари беморӣ бо овози нарм мегуфт: «Фарзанди ман, ғам махӯр, ҳамааш хуб мешавад».
Он рӯзи нохуш омад… Модарам аз олам гузашт. Он лаҳза ҷаҳон барои ман торик шуд. Ман ҳис кардам, ки як пора аз дилам канда шуд. Аз он рӯз фаҳмидам, ки бе модар дунё хомӯш ва сард аст. Аммо ман медонам, ки рӯҳи ӯ ҳамеша бо ман аст, дар ҳар дуо, дар ҳар нафас.
Ҳоло ҳар саҳар, пеш аз он ки ба кор равам, ба осмон менигарам ва оромона мегӯям: «Модарҷон, ман шуморо дӯст медорам. Барои ҳама чиз раҳмат». Зеро ҳама чизеро, ки имрӯз дорам — бо дуоҳои ӯ ба даст овардаам.
Модар барои инсон мисли офтоб аст. То даме ки медурахшад, ҳаёт гарм ва пурнур аст. Вақте ки меравд, ҷаҳон сарду хомӯш мешавад. Пас, бояд қадри модарро то зинда аст бидонем. Ба ӯ суханҳои хуб гӯем, дастонашро бибӯсем, ва ҳамеша шукр гӯем, ки чунин неъмат дорем.
Модар танҳо як бор дода мешавад. Агар ӯро аз даст додӣ, дигар ҳеҷ чиз наметавонад ҷойи ӯро бигирад. Пас, то вақте ки ҳаст, дӯсташ дор, эҳтиромаш кун ва дуояшро бигир. Зеро дуои модар — қудратмандтарин сипар дар баробари мушкилоти зиндагӣ аст.
Хулоса
Модар — рамзи меҳр, сабр ва фидокорист. Ӯ сарчашмаи муҳаббат ва зиндагист. Бе модар дунё рангу маънӣ надорад. Ҳар як инсон бояд дар дил ва амал муҳаббати модарро нигоҳ дорад. Агар модар дар паҳлуят бошад, ту хушбахттарин инсон ҳастӣ. Ва агар ӯ аз ин дунё рафтааст, номи ӯро бо эҳтиром ва дуо зинда нигоҳ дор.
