Ona – Mehr va Sabr Manbai
Har bir inson hayotida eng aziz, eng muqaddas zot bu — onadir. U dunyoga kelishimizga sababchi bo‘lgan, bizni parvarishlab, ulg‘aytirgan, biz uchun kechayu kunduz mehnat qilgan, hech qachon charchamagan yagona mavjudotdir. Onaning mehrini, uning bag‘rining iliqligini, duosining qudratini hech bir so‘z bilan to‘liq ifodalab bo‘lmaydi. Chunki onaning yuragi cheksiz muhabbat ummonidir.
Bolalik chog‘imni eslasam, onamning iliq qo‘llari, mehrli nigohi va shirin tabassumi hanuz yodimda. U har tongda mendan oldin uyg‘onar, dasturxon yozar, non yopar, choy damlar edi. Men hali uxlab yotgan bo‘lardim, u esa har bir ishni shunchaki odat bo‘lgani uchun emas, balki oilasi uchun, biz farzandlari uchun bajarar edi. Onamning har bir harakati mehrdan, g‘amxo‘rlikdan, fidoyilikdan dalolat berardi.
Men maktabga borishimdan avval onam har safar sochimni tarab, “Bolam, darsingni yaxshi o‘qi, odam bo‘l,” derdi. O‘sha so‘zlar oddiy tuyulardi, lekin men ulg‘ayganim sari ularning nechog‘li chuqur ma’noga ega ekanini tushundim. Onaning har bir nasihati hayot yo‘limni yoritgan nurga aylandi. U har doim “To‘g‘rilikdan ayrilma, mehnatdan qo‘rqma,” deb o‘rgatgan.
Onam sabrli ayol edi. Hayot unga oson kechmagan. Otam erta vafot etgan, shundan so‘ng onam bizni yolg‘iz o‘zi tarbiyaladi. Qishin-yozin dalada ishladi, kechasi tikuv tikdi, ertasi kuni yana tong bilan uyg‘ondi. Ammo u hech qachon shikoyat qilmadi. “Bu mening sinovim, sabr qilsam, hammasi joyiga tushadi,” derdi u. Shu sabr, shu ishonch uni har qanday qiyinchilikdan olib o‘tdi.
Men ulg‘aydim, maktabni bitirib, shaharga o‘qishga kirdim. Onam mendan ayrilayotganida ko‘zida yosh, ammo yuzida tabassum bor edi. U meni bag‘riga bosib, “Bor, bolam, o‘qigin, orzularingga yet. Men seni duoda yodlayman,” dedi. Men u paytda onaning duosi qanday kuchga ega ekanini to‘liq anglamagan edim. Lekin keyinroq, hayotning sinovli paytlarida onamning duosi meni himoya qilganini his qildim.
Shaharda o‘qish, yangi hayot, yangi muhit meni o‘zgartirdi. Ammo onamni unutmadim. Unga har kuni telefon qilib, holidan xabar olar, “Ona, sog‘-omonmisiz?” derdim. U esa har safar “Men sog‘man, bolam, sen faqat o‘qigingni yaxshi qil, men baxtliman,” derdi. Onaning baxti farzandining muvaffaqiyatidadir. U o‘zi qiyinchilikda yashasa ham, farzandining kulishini, uning yutug‘ini ko‘rsa, o‘zini dunyodagi eng baxtli ayol deb biladi.
Bir yoz kunida ta’tilga uyga qaytdim. Onam eshik oldida kutib turardi. Uning qo‘llari quruq, ammo yuragi hamon mehrga to‘la edi. Sochlariga oq oralagan, yuzida hayotning izlari aks etgan edi. U meni quchoqlab, “Yuragim bo‘lib sog‘indim seni,” dedi. O‘sha paytda men onaning bag‘ridan chiqmoqchi emasdim. Chunki o‘sha bag‘rda tinchlik, muhabbat, mehr, baraka mujassam edi.
Ona hayotdagi eng katta tayanchdir. U nafaqat farzandining jismoniy, balki ma’naviy tayanchi hamdir. Kimning onasi bo‘lsa, uning ortida duosi, himoyasi bor. Kimning onasi yo‘q bo‘lsa, u har qancha boy, mashhur yoki bilimli bo‘lmasin, yuragida bir bo‘shliq seziladi. Chunki onaning o‘rni hech qachon to‘lmaydi.
Onam menga hayotning eng muhim darslarini bergan. U mendan kitob o‘qish, insonlarni hurmat qilish, mehnatsevar bo‘lishni talab qilgan. “Hech qachon birovning ko‘nglini og‘ritma, bolam, chunki bir og‘ir so‘z yurakni tilib yuboradi,” derdi u. Endi men har safar kim bilandir gaplashsam, onamning shu so‘zlari qulog‘imda jaranglaydi. Chunki u meni insoniylikka, rahm-shafqatga, bag‘rikenglikka o‘rgatgan.
Ona — bu umr yo‘lida yo‘lchi yulduzdir. U sizni to‘g‘ri yo‘lga boshlaydi, siz charchasangiz, sizni qo‘llab-quvvatlaydi. U har doim sizni avaylaydi, siz uchun xavotirlanadi, sizni kechiradi. Hatto siz xato qilsangiz ham, onaning yuragi kechirishga tayyor turadi. Onaning sevgisi shunchalik ulug‘ki, u dunyodagi hech bir narsaga teng emas.
Yillar o‘tib, men ham hayotimni yo‘lga qo‘ydim. Ish topdim, uylandim, farzandli bo‘ldim. Endi o‘zim ota bo‘ldim, lekin onamning menga qilgan mehrini, uning fidoyiligini takrorlash qanchalik qiyinligini endi tushundim. Har safar bolamni uxlatarkanman, onamni eslayman: u kechasi bilan bizning ustimizni yopib chiqardi, sovuqda bizni himoya qildi, och qolsa ham bizni to‘ydirdi. Endi bilaman, onalik bu dunyodagi eng buyuk baxt ham, eng og‘ir mas’uliyat ham ekan.
Bir kuni onam kasal bo‘lib qoldi. Men shoshilib uyga bordim. U karavotda yotgan, lekin ko‘zlarida o‘sha tanish mehr, o‘sha tabassum bor edi. “Bolam, men seni sog‘inmadim, chunki yuragimda doimo sen bilanman,” dedi u. Shu so‘zlar yuragimni larzaga soldi. Men onaning sevgisi faqat so‘zda emas, qalbda, yurakda yashashini his qildim.
Oradan ko‘p yillar o‘tdi. Endi onam yonimda yo‘q. Lekin u qoldirgan xotiralar, duolari, nasihatlari hanuzgacha meni hayotda yo‘ldan adashtirmaydi. Men har tongda ishga otlanayotganda, devorda osig‘liq onamning suratiga qarab, “Rahmat sizga, ona, siz bo‘lmaganingizda men bu darajaga yetmas edim,” deyman.
Onaning qadri tirikligida bilinadi. U ketgach, biz faqat pushaymon bo‘lamiz, ammo kech bo‘ladi. Shuning uchun, onangiz tirik bo‘lsa, uni quchoqlang, “Men sizni yaxshi ko‘raman,” deb ayting. Chunki bir kun keladi, bu so‘zlarni aytish uchun faqat yurakdagi sog‘inch qoladi.
Ona — bu hayotning bezagi, oilaning quyoshi, farzandning baxtidir. U holda uy sovuq, hayot g‘amgin bo‘ladi. Onaning mehridan dunyo yashnab, inson yuragi iliqlikka to‘ladi. Shu sabab, kimning onasi bor bo‘lsa, u jannatning o‘zida yashayotgandek baxtlidir.
Xulosa
Ona — bu cheksiz mehr daryosi, sabr dengizi, muhabbatning eng sof timsolidir. Uning hayotdagi o‘rni beqiyos, uning duosi esa farzandning eng katta himoyasidir. Har bir inson onasining qadri tiriklikda bilsin, unga hurmat ko‘rsatsin, mehrini ayamasin. Chunki onaning rozi bo‘lishi — bu hayotdagi eng katta omad, onaning duosi esa insonni yomonliklardan asraydigan eng qudratli qalqondir.
Ma’lumot chatgpt yordamida tuzildi
